પાગલખાને…

‘અલ્યા મન્યા તન ચેટલી વાર કેવાનું ક હવ મને ભૂલી જા હવ. ચ્યો હુદી ઓમ બેહી રઈશ જીવનમો કોક તો કરવું પડશે ન તાર’ સ્મિતાએ કાયમી આદતવશ મનીશને કહ્યું.

‘હેડ ન હવ, તન શુ લાગ તારા વગર હું બેહી રેતો હશું. તારા જેવી તો ચેટલી આઈ ન ચેટલી જઇ. આ મન્યા ન કોય ફર્ક નો પડે.’ આંખોમાં દડતાં આંસુઓ છુપાવીને માંડ અવાજ નીકળતો હોય એમ મનિષે કહ્યું.

લગભગ ત્રણેક મિનિટ માટે વાતાવરણમાં મૌન છવાઈ ગયું. મનિષની આંખો પણ થોડીક જ વારમાં ખોવાયેલું કાંઈક શોધી રહી હોય એમ આમતેમ ફરવા લાગી. એની સામે બેઠેલી સુનંદા એને આમ વ્યાકુળ થયેલો જોઈ રહી હતી. છેવટે એણે વ્યથિત મનિષના ચહેરાને જોઈને કહ્યું ‘તું ભલે એને ભૂલવાની વાત કરતો હોય મનીષ પણ આ દુનિયા છોડ્યાને પણ આજે ૧૦ દિવસ વીત્યા તોય તું એને ભૂલી નથી શક્યો. જાગતી આંખે પણ તું એને જોઈ રહ્યો છે અને પાછો કે છે તને ફર્ક નથી પડતો…?’

મનિષની અપલખ આંસુએ રડી પડ્યો. એની પાસે કોઈ જવાબ ન હતો સુનંદાને આપવા. એની યાદોમાં જીવતી સમીતા આજે પણ એને એટલી જ સાક્ષાત લાગતી હતી જેટલી આજથી દસ દિવસ પહેલા. એનું મન હજી સુધી એ માનવ તૈયાર નથી કે સ્મિતા કેન્સરના કારણે એની આંખો સામે એના જ ખોળામાં માથું મૂકીને દમ તોડી ચુકી હતી.

હજુય મનિષની આંખો સામે સ્મિતાની તોછડી બોલીના શબ્દો અને એજ તળવળતી હતી. સુનંદા કઇ વધુ બોલે એ પહેલાં પાછળથી અવાજ આવ્યો. ‘બેન તમારો સમય પૂરો થયો. બીજા પેશન્ટને પણ સાગા મળવા આવે છે,

~ સુલતાન સિંહ ‘જીવન’
( ૦૫:૨૬, ૧ જુલાઈ ૨૦૧૭ )

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s