એ ઢળતી સાંજે બેસીને…

૨૫૪. એ ઢળતી સાંજે બેસીને…
———————————————
એ ઢળતી સાંજે બેસીને,
કોઇક કલ્પનાની દુનિયા સાવ ઓચિંતા જ,
આંખો સામે ઉદભવી જતી હતી,
મારા વગડા જેવા સુન્ન જીવનમાં,
એકાંતના વેરાન રણમાં પણ,
જાણે ભીનાશ પથરાઈ જતી હતી…

એ ઢળતી સાંજે બેસીને,
એ મુખાકૃતિ દિલના ઊંડાણમાંથી ઓચિંતા જ,
આંખોની સામે આવીને બેસી જતી હતી,
એકાંતમાં વાગોળાતા એ વિચારોમાં,
હાથ પકડી મારી સાથે ચાલવાના વાયદા,
સથવારો બનીને જાણે આવતી હતી…

એ ઢળતી સાંજે બેસીને,
અમસ્થા સાવ સાથે બેસી રહીં હતી એ,
કહ્યુ હતુ હોઠો પર ભીનાશ પાથરી ઓચિંતા જ,
તારી બાહોમાં વીંટળાઈ જવા દે મને,
એનાં હોઠ અને ગાલ પર હળવેકથી,
ચૂમી લેવા માટે મને બોલાવતી હતી,

એ ઢળતી સાંજે બેસીને,
મારી નાભીનાં કિનારા પર સહેજ,
આછું ચુંબન મૂકજે ને, પછી સહેજ,
સરકતો હાથ કમર પરથી સરકાવી,
મને બસ ચુંમ્યા કરજે એમ કહીને,
બંને હાથ ફેલાવી મને બોલાવતી હતી…

એ ઢળતી સાંજે બેસીને,
કોઈ કલ્પનાની દુનિયા ઉદભવીને ફરી,
એજ કલ્પનમાં પલટવાર જાણે,
અંધારી સાંજમાં ઓગળી જતી હતી…
એ ઢળતી સાંજે બેસીને…
ઢળતી કલ્પનાની દુનિયા ઓચિંતા જ જોઇ હતી…

~ સુલતાન સિંહ ‘જીવન’
( ૧:૩૬ રાત્રે, ૩ ઓક્ટોબર ૨૦૧૬ )
———————————————
© Poem No. 254
Language – Gujrati
———————————————

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s